Berry’s gedachten: Tony Montana Vs Walter White

 tony-montana-walter-white

Say hello to I am the danger!

Twee verschillende tijden, twee verschillende breinen maar één doel. De een staat bekend om zijn grote onbreekbare ballen en de ander om zijn unieke kookkunsten. Ik heb het over Antonio Montana en Walter White, oftewel Scarface en Heisenberg. Van niets naar iets, the American dream, dat is wat deze mannen vertegenwoordigen. Voor Tony was zijn ‘road to succes’ simpel, “first you make the money, then you get the power, then you get the woman”. Walter zat met tijdsdruk en een gezin dat hij wilde achterlaten met een lekkere snabbel, en raakte na verloop van tijd verliefd op het nieuwe werkveld waar hij zich in bevond.

Daar waar Tony zijn reis naar de top begon met veel lef en geweld, startte die van Walter met een vleugje testosteron en een flinke dosis angst. Tony sprong gewoon in het diepe terwijl Walter voor het springen eerst wilde weten wat voor temperatuur het water had en wat de diepte van het bad was. Het is de lefgozer versus het sulletje, die beiden niks te verliezen hebben. In Scarface hebben wij gezien hoe je met meedogenloosheid een druglord kan worden, en Walter heeft ons laten zien dat je met veel ‘uitgekooktheid’, formules en strategie hetzelfde kan bereiken.

The world is science bitch!

Twee verschillende werelden. Tony strandde in Miami en bouwde daar zijn imperium op, dat zou in ons landje Scheveningen kunnen zijn geweest. Daarentegen bouwde Walter zijn imperium op in Albuquerque oftewel ‘Abbekerk’, juist ‘in the middle of nowhere’.

Voor ons ligt Tony’s korte lontje net ff iets te ver van ons bed, niets ten nadelen van onze topcriminelen hoor maar Walter zou denk ik iets beter aarden in ons landje. Sterker nog zou hij zo onze buurman kunnen zijn. Het is dan ook zijn stoffige personage, dat totaal niet in contrast staat met het dubbele leven dat hij leidt, wat ons aanspreekt. Walter zou bij wijze van spreken elke ochtend ‘morguh’ tegen ons kunnen hebben gezegd op het werk. Hij was zo alledaags, zo simpel en dat maakte voor mij zijn personage juist zo vet.

Het meemaken van de transitie die hij doormaakte was voor mij een van de beste elementen van de serie, iets wat ik bij Scarface niet heb kunnen zien helaas. Ik weet ook wel dat er niet genoeg filmrol daarvoor was, maar ik had toch graag willen zien, hoe en waarom Tony zo meedogenloos is geworden, en waarom zijn moeder alle ellende rondom haar eigen kind al voorzag.

Tony Heisenberg en Manny Pinkman!

Ondanks de verschillen in setting, zijn er ook veel overeenkomsten tussen de twee personages. Allebei hadden ze een maatje, een partner in crime. Tony had Manny oftwel Manolo en Walter had Jessy Pinkman. Goeie gasten, beiden geen lieverdjes maar toch dieper in de ciminaliteit getrokken door de touwtrekkers Tony en Walter. De een vanwege zijn loyaliteit en liefde voor de flashy lifestyle, en de ander wat meer door het manipulatieve gedrag van Walter. Één ding staat vast, zonder deze partners in crime hadden ze het nooit zover geschopt.

Ook de liefdes van hun leven, Elvira en Skyler mochten mee de ellende in. Elvira maakte vanwege het poederen van haar neus wat minder mee van de hele rollercoaster terwijl Skyler na verloop van tijd ook medeplichtig begon te worden. Ook ik had graag een drankje willen doen in de Babylon club en een paar hotwings willen proeven van Pollos Hermanos met de Multinationals Sosa en Gustavo Fring.

Quotes zoals ‘say hello to my little friend’ en ‘I am the danger’ zullen nog lang uit mijn mond komen. Ik kan me nog herinneren dat ik impulsief een halve vrije dag nam, mijn manager dreigend aankeek en met een zware stem zei ‘I am the danger’. Helaas klopte hij de volgende ochtend op de deur van ons kantoor en kwam hij binnen met mijn ontslagbrief in zijn hand en zei ‘Berry, I am the one who knocks!’.

Yo Mister Berry White gaat er weer tussen uit, heb nog een batch te koken……….

Berry

Berry

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

12 − 4 =